Theo van der Loo neemt afscheid van zijn winkel met dubbel gevoel, verdriet en opluchting

We kennen hem allemaal. Wellicht niet van naam, maar wel van zijn vaste plek bij dierenwinkel Pets Place. Achter de toonbank. Met de armen over elkaar. Norse uitstraling. Kijkend naar het winkelend publiek. Soms groetend. Maar altijd correct voor de klanten. Theo van der Loo van Pets Place is een aparte. In positieve zin. Geniet er maar van, want aan het einde van dit jaar gaat hij met pensioen. Nu nadert het einde van zijn winkel. 28 februari gaat de deur op slot. Na 25 mooie jaren.

De kleine maar zo gezellige zelfstandige dierenwinkel stopt. Daar komt een grote zaak aan de voorkant van het winkelcentrum voor terug, maar die is wel volledig van het concern. Tot de opening blijft de huidige Pets Place als zaak van het concern open. Theo gaat er tot eind van dit jaar twee dagen per week werken. Gewoon op de loonlijst. Dochter Silvia, die de laatste jaren een steeds grotere rol kreeg in de eigen winkel, heeft een andere betrekking aanvaard. Ze gaat na het voltooien van een opleiding werken bij een thuiszorgorganisatie.

‘Verstandige beslissing’
“Ik denk dat Silvia een verstandige beslissing heeft genomen. Minder uren werken. Hier was ze altijd en eeuwig bezig, maar ze heeft wel kleine kinderen. Daar wil ze meer aandacht aan geven”, vertelt Theo. En ook: “Ze kon hier haar eigen gang gaan. We waren eigen baas. Dat is straks niet meer het geval. Ze wilde sowieso geen bedrijfsleider worden in de nieuwe vestiging. Maar na al die zelfstandige jaren hier is het dan ook niet makkelijk een stap terug te doen. Nee, dit is de allerbeste oplossing.”

“Ja, we hebben het er allebei wel moeilijk mee. De zaak was toch ons kindje. Ik heb hier 25 jaar gezeten. We waren hier al toen het winkelcentrum nog niet overdekt was. Achter in de hoek waar nu Kruidvat zit. Eerst als Mies en Max, maar dat werd al heel snel Pets Place.” Theo heeft er een ‘prachtige tijd’ gehad zoals hij het zelf zegt. Het contact met de klanten stond daarbij voor hem voorop.

Opluchting
Maar toch is er ook een ander gevoel. Dat van opluchting. De stress en drukte als zelfstandige zag hij als 64-jarige niet meer zitten. Silvia geeft prioriteit aan haar gezin. Dan is de optelsom snel gemaakt. Theo: “Natuurlijk is het jammer dat de zaak sluit, maar ik sta achter het besluit van Silvia en het is ook mooi geweest. Ik ben hier in 1993 weloverwogen aan begonnen, nadat ik als verwarmingsmonteur voor 100% was afgekeurd vanwege een versleten rug. Het was een goede keuze, want ik heb er toch een goed bestaan mee kunnen opbouwen. Al waren er naast de pieken ook dalen, maar nu aan het einde van de rit ben ik niet ontevreden.”

Geen gifslangen
Theo heeft in de afgelopen 25 jaar veel exotische dieren verkocht. Zoals kaaimannen, leguanen, vleerhonden, Afrikaanse egeltjes, reptielen, vogelspinnen, schorpioenen, sugargliders (vliegende knaagdiertjes met vliezen tussen de poten), vogels, koudwatervissen, tropische vissen. De meest exotische dieren verkocht hij op bestelling, maar dat kan nu niet meer zo makkelijk.

Aan één diersoort waagde Theo zich nooit,  gifslangen. “Dat mag wel in Nederland. Nu ook nog, maar ik begin er niet aan. Veel te link. Die verantwoordelijkheid wil ik niet dragen wanneer iemand met zo’n dier naar huis gaat. Ja, er zijn wel eens mensen hier binnen geweest met de vraag of ze een cobra konden kopen. Alles konden ze krijgen, maar dat nooit. Lachend: Nog eerder een leeuw.”

Hagedissen uit Italië
Je was zelf natuurlijk dierengek, anders begin je hier niet aan. Waarin kwam dat tot uiting?
Theo: “Ik ben opgegroeid met honden. Altijd mee bezig geweest. Ik heb twintig jaar lang gehoorzaamheidscursussen gegeven voor de kynologenclub. Ook vogels en konijnen gehad. En als we op vakantie waren in Italië ving ik daar hagedissen. Die namen we mee naar huis en die dieren deden het goed bij ons. Nu heb ik alleen nog mijn vrouw thuis. Dieren zijn toch handenbinders. Ze geven veel plezier, maar op een gegeven moment wil je ook nog van het leven genieten. Het is een keuze.”

Maar nu komt er een einde aan de eigen zaak. Tot verdriet van veel vaste klanten, die gehecht zijn aan Silvia en Theo, die wel nors oog, maar achter dat scherm gaat een hele leuk man schuil. “Ja, ik weet dat ik nors overkom. Het is wat het is. Ik kijk ook wel de kat uit de boom en als mensen bij mij in de fout gaan, is dat ook direct de laatste keer. Maar het doet me wel heel goed om zoveel hartverwarmende reacties van klanten te krijgen. Dat is keimooi.”

Theo: “We willen al onze klanten dan ook hartelijk danken voor 25 jaar vertrouwen en loyaliteit. Zij hebben veel voor ons betekend.”

Paco
En wat gebeurt er met Paco? De bekendste papegaai van de Maaspoort. Theo: “Silvia neemt Paco in huis. Een van haar kinderen stond daar op. Als zij met haar gezin op vakantie gaat, neem ik hem tijdelijk over. Hij is pas vijf jaar, dus gaat nog heel lang mee.”

Pin It on Pinterest

Share This
%d bloggers liken dit: